3097. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَا فِي بَيْتِي مِنْ شَىْءٍ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ، إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ فِي رَفٍّ لِي، فَأَكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ، فَكِلْتُهُ فَفَنِيَ.
Bize Abdullah b. Ebû Şeybe tahdis etti. Bize Ebû Üsâme tahdis etti. Bize Hişâm, babasından haber verdi. Hz. Âişe —radıyallâhu anhâ— şöyle demiştir: Resûlullah —sallallâhu aleyhi ve sellem— vefat ettiğinde; rafımdaki bir miktar [yarım ölçek] arpadan başka, evimde herhangi bir canlının yiyebileceği hiçbir yiyecek yoktu. Ben o arpadan hayli uzun bir müddet yemeye devam ettim. Ne zaman ki (merak edip) onu ölçmeye kalktım, işte o zaman bitiverdi.