3884. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ أَبَا طَالِبٍ، لَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ فَقَالَ " أَىْ عَمِّ، قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ ". فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ، تَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلَمْ يَزَالاَ يُكَلِّمَانِهِ حَتَّى قَالَ آخِرَ شَىْءٍ كَلَّمَهُمْ بِهِ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْهُ ". فَنَزَلَتْ {مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ} وَنَزَلَتْ {إِنَّكَ لاَ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ}
Mahmud bize söyledi, [dedi ki]: Abdürrezzak bize söyledi, [dedi ki]: Ma'mer bize haber verdi; [o] ez-Zühri'den, [o] İbnu'l-Müseyyeb'den, [o] babasından (nakletti) ki: "Ebu Talib'e ölüm geldiğinde, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onun yanına girdi. Onun yanında Ebu Cehil vardı. (Nebi): 'Ey amcacığım! La ilahe illallah de. Bir kelime ki, onunla Allah katında senin lehine savunayım' dedi. Ebu Cehil ve Abdullah b. Ebî Ümeyye: 'Ey Ebu Talib! Abdulmuttalib'in milletinden yüz mü çeviriyorsun?' dediler. Ona konuşmaya devam ettiler. Nihayet onlara söylediği son söz: 'Abdulmuttalib'in milleti üzeredir' oldu. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: 'Ben yasaklanmadığım sürece senin için mağfiret dileyeceğim' buyurdu. Bunun üzerine: {Nebi ve iman edenlere, müşrikler için mağfiret dilemek yoktur...} indi. Ve: {Şüphesiz sen sevdiğini hidayete erdiremezsin} indi."