4214. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ. وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مُحَاصِرِي خَيْبَرَ فَرَمَى إِنْسَانٌ بِجِرَابٍ فِيهِ شَحْمٌ، فَنَزَوْتُ لآخُذَهُ، فَالْتَفَتُّ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَاسْتَحْيَيْتُ.
Ebu’l-Velîd bize anlattı, [dedi ki]: Şu‘be bize anlattı. Ve Abdullâh b. Muhammed bana anlattı, [dedi ki]: Vehb bize anlattı, [dedi ki]: Şu‘be bize Humeyd b. Hilâl’den, o Abdullâh b. Mugaffel radıyallahu anh’tan anlattı. (Şöyle dedi): "Hayber’i kuşatmıştık. Bir insan içinde (kuyruk) yağı bulunan bir dağarcık (tulum/torba) attı. Onu almak için sıçradım/atıldım. Dönüp baktığımda bir de ne göreyim; Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem (orada)! (Bunu görünce) utandım."