4429. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ فِي الْمَغْرِبِ بِ ـ {الْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} ثُمَّ مَا صَلَّى لَنَا بَعْدَهَا حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ.
Bize Yahyâ b. Bükeyr anlattı, bize Leys anlattı, o Ukeyl’den, o İbn Şihâb’dan, o Ubeydullah b. Abdullah’tan, o Abdullah b. Abbâs’tan radıyallahu anhümâ, o da Ümmü’l-Fadl bint Hâris’ten. Dedi ki: Nebî’den sallallâhu aleyhi ve sellem akşam namazında "Ve’l-mürselâti urfâ" (Mürselât) Sûresi’ni okurken işittim. Ondan sonra Allah ruhunu kabzedinceye kadar bize namaz kıldırmadı.