4552. Hadis
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَخْرِزَانِ فِي بَيْتٍ ـ أَوْ فِي الْحُجْرَةِ ـ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَقَدْ أُنْفِذَ بِإِشْفًى فِي كَفِّهَا، فَادَّعَتْ عَلَى الأُخْرَى، فَرُفِعَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ يُعْطَى النَّاسُ بِدَعْوَاهُمْ لَذَهَبَ دِمَاءُ قَوْمٍ وَأَمْوَالُهُمْ ". ذَكِّرُوهَا بِاللَّهِ وَاقْرَءُوا عَلَيْهَا {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ}. فَذَكَّرُوهَا فَاعْتَرَفَتْ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْيَمِينُ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ ".
Nasr b. Ali b. Nasr bize tahdis etti, Abdullah b. Dâvûd bize tahdis etti; İbn Cüreyc’den, o da İbn Ebî Müleyke’den [naklen]: İki kadın bir evde —yahut odada— [deri] dikiyordu. Onlardan biri eline bir biz saplanmış olarak dışarı çıktı ve [bunu] diğerinin yaptığını iddia etti. Dava İbn Abbâs’a götürüldü. İbn Abbâs şöyle dedi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdu ki: “Eğer insanlara [sadece] iddiaları üzerine [istedikleri] verilseydi, bir topluluğun kanları ve malları gider [heder olur]du.” [Sonra şöyle dedi:] “Ona Allah’ı hatırlatın ve ona {Allah’a verdikleri sözü ve yeminlerini az bir bedele satanlar…} (Âl-i İmrân, 77) âyetini okuyun.” Ona Allah’ı hatırlattılar, o da [suçunu] itiraf etti. Bunun üzerine İbn Abbâs şöyle dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdu ki: “Yemin, davalıya düşer.”