4562. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو يَعْقُوبَ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ، قَالَ غَشِيَنَا النُّعَاسُ وَنَحْنُ فِي مَصَافِّنَا يَوْمَ أُحُدٍ ـ قَالَ ـ فَجَعَلَ سَيْفِي يَسْقُطُ مِنْ يَدِي وَآخُذُهُ، وَيَسْقُطُ وَآخُذُهُ.
Bize İshak bin İbrâhim bin Abdurrahman Ebû Ya'kûb tahdis etti, bize Hüseyin bin Muhammed tahdis etti, bize Şeybân, Katâde'den tahdis etti, bize Enes [naklen] tahdis etti ki: Ebû Talha [şöyle] dedi: Uhud günü biz saflarımızdayken üzerimize bir uyuklama (nuâs) çöktü. [Öyle ki] kılıcım elimden düşüyor, onu geri alıyordum; [tekrar] düşüyor, [tekrar] geri alıyordum.