4614. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ، عَنْ هِشَامٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ أَبَاهَا، كَانَ لاَ يَحْنَثُ فِي يَمِينٍ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ كَفَّارَةَ الْيَمِينِ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ لاَ أَرَى يَمِينًا أُرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا، إِلاَّ قَبِلْتُ رُخْصَةَ اللَّهِ، وَفَعَلْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ.
Bize Ahmed bin Ebi Recâ tahdis etti, bize Nadr tahdis etti, o Hişâm'dan [naklen] dedi ki: Babam bana haber verdi, o Âişe radıyallahu anhâ'dan [naklen] ki; Babası (Ebu Bekir), Allah yemin kefaretini indirene kadar hiçbir yeminini bozmazdı. [Ayet inince] Ebu Bekir şöyle dedi: “Bir şeye yemin edip de ondan başkasını daha hayırlı görürsem, mutlaka Allah'ın ruhsatını kabul ederim ve daha hayırlı olanı yaparım (yeminimi bozar kefaretini veririm).”