4694. Hadis
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ تَلِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْقَاسِمِ، عَنْ بَكْرِ بْنِ مُضَرَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَأَبِي، سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَرْحَمُ اللَّهُ لُوطًا، لَقَدْ كَانَ يَأْوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ، وَلَوْ لَبِثْتُ فِي السِّجْنِ مَا لَبِثَ يُوسُفُ لأَجَبْتُ الدَّاعِيَ، وَنَحْنُ أَحَقُّ مِنْ إِبْرَاهِيمَ إِذْ قَالَ لَهُ {أَوَلَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَلَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي}"
Bize Saîd bin Telîd tahdis etti, bize Abdurrahman bin el-Kâsım tahdis etti, o Bekr bin Mudar'dan, o Amr bin el-Hâris'ten, o Yunus bin Yezid'den, o İbn Şihâb'dan, o Saîd bin el-Müseyyeb ve Ebu Seleme bin Abdurrahman'dan, (onlar da) Ebu Hureyre'den radıyallahu anh [naklen] (anlattı) ki; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Allah Lût'a rahmet etsin! Andolsun o, çok sağlam bir rükne (dayanağa/Allah'a) sığınıyordu. Eğer ben, Yusuf'un kaldığı süre (kadar) hapiste kalsaydım, (beni çağıran) davetçiye (hemen) icabet ederdim. Ve biz İbrahim'den (onun şüphesinden şüpheye düşmeye) daha layığız; hani ona (Rabbi): ‘İnanmadın mı?’ (diye) sormuştu. O da: ‘Hayır (inandım), fakat kalbim mutmain olsun diye’ (el-Bakara, 260) demişti.”