4839. Hadis
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ، وَفَرَسٌ لَهُ مَرْبُوطٌ فِي الدَّارِ، فَجَعَلَ يَنْفِرُ، فَخَرَجَ الرَّجُلُ فَنَظَرَ فَلَمْ يَرَ شَيْئًا، وَجَعَلَ يَنْفِرُ، فَلَمَّا أَصْبَحَ ذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " تِلْكَ السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ بِالْقُرْآنِ ".
Ubeydullah b. Mûsâ bize tahdis etti, İsrâil’den, Ebû İshak’tan; [o da] Berâ radıyallahu anh’dan [naklederek] dedi ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından bir adam [Kur’an] okurken, evde bağlı olan atı ürkmeye başladı. Adam [dışarı] çıkıp baktı ama hiçbir şey göremedi. [At ise] ürkmeye devam ediyordu. Sabah olunca adam bu durumu Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e anlattı. [Nebi] buyurdu ki: ‘O, Kur’an sebebiyle inen sekînedir (huzur ve rahmettir).’”