5489. Hadis
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي هِشَامُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ، فَسَعَوْا عَلَيْهَا حَتَّى لَغِبُوا، فَسَعَيْتُ عَلَيْهَا حَتَّى أَخَذْتُهَا، فَجِئْتُ بِهَا إِلَى أَبِي طَلْحَةَ، فَبَعَثَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِوَرِكِهَا وَفَخِذَيْهَا فَقَبِلَهُ.
Bize Müsedded tahdis etti, bize Yahyâ tahdis etti, Şu'be'den; dedi ki: Bana Hişâm bin Zeyd tahdis etti, Enes bin Mâlik [radıyallahu anh]'den; dedi ki: Merrü'z-Zahrân'da bir tavşan kaldırdık (ürkütüp kaçırdık). (İnsanlar) onun peşinden koştular, nihayet yoruldular. Ben, yetişip onu yakalayıncaya kadar arkasından koştum. Onu Ebû Talha'ya getirdim. (Ebû Talha) onun kalçasını ve iki uyluğunu (butlarını) Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e gönderdi; o da bunu kabul etti.