5666. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَبُو زَكَرِيَّاءَ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ وَارَأْسَاهْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَاكِ لَوْ كَانَ وَأَنَا حَىٌّ، فَأَسْتَغْفِرُ لَكِ وَأَدْعُو لَكِ ". فَقَالَتْ عَائِشَةُ وَاثُكْلِيَاهْ، وَاللَّهِ إِنِّي لأَظُنُّكَ تُحِبُّ مَوْتِي، وَلَوْ كَانَ ذَاكَ لَظَلِلْتَ آخِرَ يَوْمِكَ مُعَرِّسًا بِبَعْضِ أَزْوَاجِكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَلْ أَنَا وَارَأْسَاهْ لَقَدْ هَمَمْتُ أَوْ أَرَدْتُ أَنْ أُرْسِلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ، وَأَعْهَدَ أَنْ يَقُولَ الْقَائِلُونَ أَوْ يَتَمَنَّى الْمُتَمَنُّونَ، ثُمَّ قُلْتُ يَأْبَى اللَّهُ وَيَدْفَعُ الْمُؤْمِنُونَ، أَوْ يَدْفَعُ اللَّهُ وَيَأْبَى الْمُؤْمِنُونَ ".
Bize Yahya bin Yahya Ebu Zekeriyya tahdis etti, bize Süleyman bin Bilal haber verdi, Yahya bin Said'den; dedi ki: Kasım bin Muhammed'i şöyle derken işittim: Aişe: "Vay başım!" dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: "O (ölüm), ben hayatta iken olsa da senin için istiğfar etsem ve senin için dua etsem (ne iyi olurdu)!" buyurdu. Aişe: "Vay başıma gelen felaket! Vallahi senin benim ölümümü sevdiğini/istediğini zannediyorum. Eğer o (benim ölümüm) olsaydı, gününün sonunda (o gün) hanımlarından bazısıyla zifafa girerek (geceleyerek) geçirirdin" dedi. Bunun üzerine Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: "Bilakis ben, vay (benim) başım(a)! (Asıl benim başım ağrıyor/benim ecelim yaklaştı). Ebû Bekir'e ve oğluna (haber) göndermeyi ve (emirliği) ahdetmeyi (vasiyet etmeyi) istedim/kastettim -ki söyleyenler (bir şeyler) söylemesin veya temenni edenler (hilafeti) temenni etmesin-. Sonra (kendi kendime) dedim ki: Allah (başkasına) razı olmaz (diyet) ve müminler de (Ebu Bekir'den başkasını) defeder (kabul etmez) -veya Allah (başkasına gitmesini) defeder ve müminler (başkasına) razı olmaz-." (buyurdu).