5999. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَبْىٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْىِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْىِ أَخَذَتْهُ فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ ". قُلْنَا لاَ وَهْىَ تَقْدِرُ عَلَى أَنْ لاَ تَطْرَحَهُ. فَقَالَ " اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا ".
İbn Ebi Meryem bize tahdis etti, Ebu Gassan bize tahdis etti; dedi ki Zeyd b. Eslem bana tahdis etti; babasından; [o da] Ömer b. el-Hattab radıyallahu anh’dan [naklederek]. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e (bir grup) esir gelmişti. Esirler arasında bir kadın —ki (sütünün birikmesinden dolayı) göğsünü sağmaktaydı— esirler arasında bir çocuk bulduğu zaman onu alıyor, bağrına basıyor ve emziriyordu. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem bize: “Şu kadının, çocuğunu ateşe atacağını düşünür müsünüz?” buyurdu. (Biz): “Hayır, gücü yettiği sürece atmaz” dedik. Bunun üzerine (şöyle) buyurdu: “Allah kullarına karşı, bu kadının çocuğuna olduğundan daha merhametlidir.”