6089. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ مَا حَجَبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي. وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ أَنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ".
İbn Nümeyr bize tahdis etti, İbn İdris bize tahdis etti; İsmail’den; Kays’tan; [o da] Cerir’den [naklederek]. Dedi ki: Müslüman olduğumdan beri Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem beni (huzuruna girmekten) hiç men etmedi. Beni görüp de yüzüme tebessüm etmediği olmadı. (Bir gün) ona at üzerinde duramadığımı şikayet ettim. Elini göğsüme vurdu ve: “Allah’ım! Onu sabit kıl ve onu hadiyen mehdiyyen (hidayete erdiren ve hidayete ermiş) eyle” buyurdu.