476. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ، وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلاَّ يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً، ثُمَّ بَدَا لأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، فَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَيَقِفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ، وَأَبْنَاؤُهُمْ يَعْجَبُونَ مِنْهُ وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلاً بَكَّاءً لاَ يَمْلِكُ عَيْنَيْهِ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ، فَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ.
Yahya b. Bukayr bize tahdis etti, dedi ki: Leys bize tahdis etti; Ukîl’den, İbn Şihâb’dan, Urve b. ez-Zübeyr’in kendisine haber verdiğine göre Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in eşi Aişe (r.anhâ) şöyle demiştir: “Kendimi bildim bileli ebeveynimin bu dine (İslam’a) tabi olduklarını gördüm. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in günün her iki ucunda, sabah (bukrah) ve akşam (aşiyye), bize uğramadığı tek bir gün bile geçmezdi. Daha sonra Ebu Bekir (r.a.) evinin avlusunda (finâ’) bir mescid inşa etti. Orada namaz kılar ve Kur’an okurdu. Müşriklerin kadınları ve çocukları onun başında toplanır, hayretler içinde ona bakarlardı. Ebu Bekir çok ağlayan (bakkâ’) bir adamdı; Kur’an okurken gözyaşlarına hakim olamazdı. Bu durum, müşrik Kureyş’in ileri gelenlerini (eşrâf) telaşlandırdı (endişeye düşürdü).”