500. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَاذَانُ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَرَجَ لِحَاجَتِهِ تَبِعْتُهُ أَنَا وَغُلاَمٌ وَمَعَنَا عُكَّازَةٌ أَوْ عَصًا أَوْ عَنَزَةٌ وَمَعَنَا إِدَاوَةٌ، فَإِذَا فَرَغَ مِنْ حَاجَتِهِ نَاوَلْنَاهُ الإِدَاوَةَ.
Muhammed b. Hâtim b. Bezî’ bize tahdis etti, dedi ki: Şâzân bize tahdis etti; Şu’be’den, Atâ b. Ebî Meymûne’den, o da Enes b. Mâlik’ten [şöyle işitmiştir]: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ihtiyacını gidermek için (dışarı) çıktığında, ben ve başka bir çocuk onun peşinden giderdik. Yanımızda bir değnek (ukkâze), bir sopa (asâ) veya bir asa (’anaze) ile su dolu bir kap (idâve) bulunurdu. Efendimiz işini bitirince su kabını ona verirdik.”