501. Hadis
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْهَاجِرَةِ فَصَلَّى بِالْبَطْحَاءِ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ، وَنَصَبَ بَيْنَ يَدَيْهِ عَنَزَةً، وَتَوَضَّأَ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَتَمَسَّحُونَ بِوَضُوئِهِ.
Süleyman b. Harb bize tahdis etti, dedi ki: Şu’be bize tahdis etti, Hakem’den, o da Ebu Cuhayfe’den [naklen] (şöyle demiştir): “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem günün en sıcak vaktinde (hâcire) yanımıza çıktı. Bathâ’da (seferi olarak) öğle ve ikindi namazlarını ikişer rekat kıldırdı ve önüne bir asa (’anaze) dikti. Sonra abdest aldı; insanlar (teberrük için) onun abdest suyundan kapışıp (yüzlerine / üzerlerine) sürmeye başladılar.”