513. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ كُنْتُ أَنَامُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرِجْلاَىَ فِي قِبْلَتِهِ، فَإِذَا سَجَدَ غَمَزَنِي فَقَبَضْتُ رِجْلَىَّ، فَإِذَا قَامَ بَسَطْتُهُمَا. قَالَتْ وَالْبُيُوتُ يَوْمَئِذٍ لَيْسَ فِيهَا مَصَابِيحُ.
Abdullah b. Yusuf bize tahdis etti, dedi ki: Malik bize haber verdi; Ebu’n-Nadr’dan (Ömer b. Ubeydullah’ın azatlısı), Ebu Seleme b. Abdurrahman’dan, o da Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in eşi Aişe’den [naklen] (şöyle demiştir): “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem namaz kılarken ben onun önünde uyurdum ve ayaklarım onun kıblesi (namaz kıldığı yön) tarafında olurdu. Secde edeceği vakit (elini dokundurarak) beni dürterdi (gamaza), ben de ayaklarımı (kendime doğru) çekerdim. Ayağa kalktığında ise (ayaklarımı tekrar) uzatırdım.” Aişe [devamla]: “O günlerde evlerde lambalar (mesâbîh) yoktu.” demiştir.”