6353. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عَقِيلٍ، أَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ بِهِ جَدُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هِشَامٍ مِنَ السُّوقِ أَوْ إِلَى السُّوقِ فَيَشْتَرِي الطَّعَامَ، فَيَلْقَاهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ فَيَقُولاَنِ أَشْرِكْنَا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَعَا لَكَ بِالْبَرَكَةِ. فَرُبَّمَا أَصَابَ الرَّاحِلَةَ كَمَا هِيَ، فَيَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْمَنْزِلِ.
Abdullah b. Yusuf bize tahdis etti, İbn Vehb bize tahdis etti, Said b. Ebi Eyyub bize tahdis etti; Ebu Akil’den. [Dedi ki]: Dedesi Abdullah b. Hişam onu çarşıya götürür (veya çarşıdan döner) ve yiyecek satın alırdı. (Yolda) İbnü’z-Zübeyr ve İbn Ömer ona rastlar ve: “Bizi de (bu ticaretine) ortak et! Çünkü Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem senin için bereket duası etmişti” derlerdi. —O da onları ortak ederdi—. Bazen (onun bereketiyle) tam bir deve yükü (kar) elde eder ve onu evine gönderirdi.