6394. Hadis
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ فَأُصِيبُوا، فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ عَلَى شَىْءٍ مَا وَجَدَ عَلَيْهِمْ، فَقَنَتَ شَهْرًا فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ وَيَقُولُ " إِنَّ عُصَيَّةَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ".
el-Hasen b. er-Rebi’ bize tahdis etti, Ebu’l-Ahvas bize tahdis etti; Asım [el-Ahvel]’den; Enes [b. Malik] radıyallahu anh’dan [naklederek]. Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem, kendilerine “Kurralar” denilen (özel eğitimli) bir müfreze (seriyye) gönderdi; ancak onlar (tuzağa düşürülüp) şehit edildiler. Ben Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in, hiçbir şeye onlar için üzüldüğü kadar üzüldüğünü görmedim. Bunun üzerine (Efendimiz) sabah namazında bir ay boyunca kunut yaptı (onları öldürenlere beddua etti) ve: “Şüphesiz Usayye (kabilesi), Allah’a ve Resulü’ne asi olmuştur!” buyurdu.