6480. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ قَبْلَكُمْ يُسِيءُ الظَّنَّ بِعَمَلِهِ، فَقَالَ لأَهْلِهِ إِذَا أَنَا مُتُّ فَخُذُونِي فَذَرُّونِي، فِي الْبَحْرِ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ، فَفَعَلُوا بِهِ، فَجَمَعَهُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى الَّذِي صَنَعْتَ قَالَ مَا حَمَلَنِي إِلاَّ مَخَافَتُكَ. فَغَفَرَ لَهُ ".
Osman b. Ebi Şeybe bize tahdis etti, Cerir bize tahdis etti; Mansur’dan; Rib'î [b. Hiraş]’tan; Huzeyfe’den; Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’den [naklederek]. Dedi ki: “Sizden önceki ümmetlerden (günahkar) bir adam vardı; (yaptığı salih) ameller(in kendisini kurtaramayacağın)dan endişe duyuyordu. Bu yüzden ailesine (vasiyet edip): ‘Ben öldüğüm zaman, beni (yakın ve külümü) rüzgarlı bir günde denize savurun!’ dedi. Ailesi (vasiyetini tutup) bunu yaptılar. Fakat Allah onu (yeniden) bir araya getirip topladı ve ona: ‘Bunu yapmaya seni sevk eden nedir?’ diye sordu. Adam: ‘Beni buna yalnızca Sana hissettiğim derin korku sevk etti (ey Rabbim)!’ cevabını verdi. Bunun üzerine Allah onu bağışladı.”