6886. Hadis
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ أَبِي عَائِشَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَدَدْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ فَقَالَ " لاَ تَلُدُّونِي ". فَقُلْنَا كَرَاهِيَةُ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ. فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ " لاَ يَبْقَى أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلاَّ لُدَّ، غَيْرَ الْعَبَّاسِ فَإِنَّهُ لَمْ يَشْهَدْكُمْ ".
Amr b. Ali bize tahdis etti, Yahya bize tahdis etti, Süfyan bize tahdis etti, Musa b. Ebi Aişe bize tahdis etti; Ubeydullah b. Abdullah’tan; Aişe radıyallahu anha’dan [naklederek]. Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e hastalığında (ağız köşesinden) ilaç içirdik (ledüd yaptık). “Bana ilaç içirmeyin!” buyurdu. Biz de: “(Bu) hastanın ilacı kerih görmesidir (hoşlanmamasıdır)” dedik. Ayıldığı zaman: “Aranızda, Abbas hariç ilaç içirilmedik hiç kimse kalmasın. Çünkü o sizinle beraber değildi (hazır bulunmadı)” buyurdu.