546. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي صَلاَةَ الْعَصْرِ وَالشَّمْسُ طَالِعَةٌ فِي حُجْرَتِي لَمْ يَظْهَرِ الْفَىْءُ بَعْدُ. وَقَالَ مَالِكٌ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَشُعَيْبٌ وَابْنُ أَبِي حَفْصَةَ وَالشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ تَظْهَرَ.
Ebû Nu’aym bize tahdis etti, dedi ki: İbn Uyeyne bize haber verdi; Zührî’den, Urve’den, o da Aişe’den [naklen] (şöyle demiştir): “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ikindi namazını; güneş henüz odamın içinde parlıyorken (tâlia) ve henüz gölge belirmemişken kılıp bitirmiş olurdu.” Malik, Yahyâ b. Sa’îd, Şuayb ve İbn Ebî Hafsa ise (kendi rivayetlerinde): “Güneş (odadan) çekilmeden / (gölge) yükselmeden önce...” ifadesini kullanmışlardır.”