7302. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا وَكِيعٌ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ كَادَ الْخَيِّرَانِ أَنْ يَهْلِكَا أَبُو بَكْرٍ، وَعُمَرُ، لَمَّا قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَفْدُ بَنِي تَمِيمٍ، أَشَارَ أَحَدُهُمَا بِالأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ أَخِي بَنِي مُجَاشِعٍ، وَأَشَارَ الآخَرُ بِغَيْرِهِ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِعُمَرَ إِنَّمَا أَرَدْتَ خِلاَفِي. فَقَالَ عُمَرُ مَا أَرَدْتُ خِلاَفَكَ. فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَتْ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ} إِلَى قَوْلِهِ {عَظِيمٌ}. قَالَ ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ قَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ فَكَانَ عُمَرُ بَعْدُ ـ وَلَمْ يَذْكُرْ ذَلِكَ عَنْ أَبِيهِ يَعْنِي أَبَا بَكْرٍ ـ إِذَا حَدَّثَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِحَدِيثٍ حَدَّثَهُ كَأَخِي السِّرَارِ، لَمْ يُسْمِعْهُ حَتَّى يَسْتَفْهِمَهُ.
Muhammed b. Mukatil bize tahdis etti, Veki’ bize haber verdi; Nafi b. Ömer’den; İbn Ebi Müleyke’den [naklederek]. Dedi ki: “İki hayırlı kimse; Ebu Bekir ve Ömer neredeyse helak olacaklardı. Temimoğulları heyeti Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e geldiği zaman, onlardan biri (emir olarak) Mücaşioğulları’ndan Akra b. Habis el-Hanzali’yi işaret etti. Diğeri de başkasını işaret etti. Ebu Bekir, Ömer’e: ‘Sen ancak bana muhalefet etmek istedin’ dedi. Ömer de: ‘Sana muhalefet etmek istemedim’ dedi. Ve Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in yanında sesleri yükseldi. Bunun üzerine: {Ey iman edenler! Seslerinizi yükseltmeyin...} ayetinden {büyük (ecir vardır)} sözüne kadar (olan ayetler) indi.” İbn Ebi Müleyke dedi ki: İbnü’z-Zübeyr şöyle dedi: Ömer bundan sonra, –bunu babası (dedesi) Ebu Bekir hakkında zikretmedi– Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile bir konuda konuştuğu zaman, ona gizlice konuşan kimse gibi (fısıltıyla) konuşurdu. Hatta (Nebi) ona (tekrar) soruncaya kadar (sesini o derece kısardı).