209_2. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ سَمِعْتُ الْعَبَّاسَ، يَقُولُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا طَالِبٍ كَانَ يَحُوطُكَ وَيَنْصُرُكَ فَهَلْ نَفَعَهُ ذَلِكَ قَالَ " نَعَمْ وَجَدْتُهُ فِي غَمَرَاتٍ مِنَ النَّارِ فَأَخْرَجْتُهُ إِلَى ضَحْضَاحٍ " .
İbn Ebi Ömer bize tahdis etti. Süfyan bize tahdis etti. Abdülmelik b. Umeyr’den; [o] Abdullah b. el-Haris’ten [nakletti]. O dedi ki: Abbas’ı şöyle derken işitdim: “Ey Allah’ın Resulü! Ebu Talib seni korur ve sana yardım ederdi; bu ona bir fayda sağladı mı?” dedim. [Resulullah]: “Evet, onu ateşin derinliklerinde [ğamerât] buldum da [şefaatimle] onu sığ bir yere [dahdâh] çıkardım,” buyurdu.