214. Hadis
حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ دَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنُ جُدْعَانَ كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ يَصِلُ الرَّحِمَ وَيُطْعِمُ الْمِسْكِينَ فَهَلْ ذَاكَ نَافِعُهُ قَالَ " لاَ يَنْفَعُهُ إِنَّهُ لَمْ يَقُلْ يَوْمًا رَبِّ اغْفِرْ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ " .
Ebu Bekir b. Ebi Şeybe bize tahdis etti. Hafs b. Giyas bize tahdis etti. Davud'dan; [o] Şa'bi'den; [o] Mesruk'tan; [o da] Aişe'den [nakletti]. [Aişe] şöyle dedi: “Ey Allah’ın Resulü! İbn Cüd'ân Cahiliye döneminde akrabalık bağlarını gözetir ve yoksulları doyururdu. Bu ona [ahirette] bir fayda sağlar mı?” dedim. [Resulullah]: “Ona fayda sağlamaz. Çünkü o bir gün bile: ‘Rabbim! Hesap günü benim hatamı bağışla,’ demedi,” buyurdu.