1812_1. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ هُرْمُزَ، أَنَّ نَجْدَةَ، كَتَبَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ يَسْأَلُهُ عَنْ خَمْسِ، خِلاَلٍ . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَوْلاَ أَنْ أَكْتُمَ، عِلْمًا مَا كَتَبْتُ إِلَيْهِ . كَتَبَ إِلَيْهِ نَجْدَةُ أَمَّا بَعْدُ فَأَخْبِرْنِي هَلْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْزُو بِالنِّسَاءِ وَهَلْ كَانَ يَضْرِبُ لَهُنَّ بِسَهْمٍ وَهَلْ كَانَ يَقْتُلُ الصِّبْيَانَ وَمَتَى يَنْقَضِي يُتْمُ الْيَتِيمِ وَعَنِ الْخُمْسِ لِمَنْ هُوَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ ابْنُ عَبَّاسٍ كَتَبْتَ تَسْأَلُنِي هَلْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْزُو بِالنِّسَاءِ وَقَدْ كَانَ يَغْزُو بِهِنَّ فَيُدَاوِينَ الْجَرْحَى وَيُحْذَيْنَ مِنَ الْغَنِيمَةِ وَأَمَّا بِسَهْمٍ فَلَمْ يَضْرِبْ لَهُنَّ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَكُنْ يَقْتُلُ الصِّبْيَانَ فَلاَ تَقْتُلِ الصِّبْيَانَ وَكَتَبْتَ تَسْأَلُنِي مَتَى يَنْقَضِي يُتْمُ الْيَتِيمِ فَلَعَمْرِي إِنَّ الرَّجُلَ لَتَنْبُتُ لِحْيَتُهُ وَإِنَّهُ لَضَعِيفُ الأَخْذِ لِنَفْسِهِ ضَعِيفُ الْعَطَاءِ مِنْهَا فَإِذَا أَخَذَ لِنَفْسِهِ مِنْ صَالِحِ مَا يَأْخُذُ النَّاسُ فَقَدْ ذَهَبَ عَنْهُ الْيُتْمُ وَكَتَبْتَ تَسْأَلُنِي عَنِ الْخُمْسِ لِمَنْ هُوَ وَإِنَّا كُنَّا نَقُولُ هُوَ لَنَا . فَأَبَى عَلَيْنَا قَوْمُنَا ذَاكَ .
Bize Abdullah b. Mesleme b. Ka'neb anlattı; bize Süleyman -yani İbn Bilâl- anlattı; Ca'fer b. Muhammed'den; babasından; Yezîd b. Hürmüz'den [naklen]: Necde el-Harûrî, İbn Abbâs'a yazarak beş konu hakkında sordu. İbn Abbâs: “Eğer ilmi gizleme korkusu olmasaydı ona yazmazdım” dedi. Necde ona şöyle yazmıştı: “Bundan sonra; bana şunları haber ver: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem kadınları savaşa götürür müydü? Onlara ganimetten pay ayırır mıydı? Çocukları öldürür müydü? Yetimin yetimliği ne zaman biter? Ve humus kimin içindir?” İbn Abbâs ona cevaben şöyle yazdı: “Bana Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kadınları savaşa götürüp götürmediğini sormuşsun. Evet, onları savaşa götürürdü; onlar da yaralıları tedavi ederlerdi. Onlara ganimetten pay verilmez, ancak küçük bir miktar bağış yapılırdı. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem çocukları da öldürmezdi; sen de çocukları sakın öldürme. Yetimin yetimliğinin ne zaman bittiğini sormuşsun; ömrüme yemin olsun ki, bir adamın sakalı çıkar da hala kendisi için alıp vermede yetersiz olabilir. Ne zaman ki insanların yaptığı gibi kendi işlerini düzgünce idare edebilecek duruma gelirse, artık yetimliği bitmiştir. Humusun kimin için olduğunu sormuşsun; biz onun kendimiz için olduğunu söylerdik; ancak kavmimiz buna yanaşmadılar.”