2107_10. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، بْنِ الْقَاسِمِ قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ، يُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهُ كَانَ لَهَا ثَوْبٌ فِيهِ تَصَاوِيرُ مَمْدُودٌ إِلَى سَهْوَةٍ فَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي إِلَيْهِ فَقَالَ " أَخِّرِيهِ عَنِّي " . قَالَتْ فَأَخَّرْتُهُ فَجَعَلْتُهُ وَسَائِدَ .
Bize Muhammed b. el-Müsenna anlattı; bize Muhammed b. Ca’fer anlattı; bize Şu’be, Abdurrahman b. el-Kâsım’dan anlattı. [Abdurrahman] dedi ki: el-Kâsım’ı Âişe’den [şöyle] bahsederken işittim: Âişe’nin üzerinde resimler bulunan ve küçük bir bölmeye [sahve] gerilmiş [memdûd] bir elbisesi [perdesi] vardı. Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem ona karşı namaz kılıyordu. Sonra: “Onu benden uzaklaştır” buyurdu. [Âişe] dedi ki: “Bunun üzerine ben de onu [namaz kıldığı yerden] kaldırdım ve ondan yastıklar [vesâid] yaptım.”