2194. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي عُمَرَ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ رَبِّهِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى الإِنْسَانُ الشَّىْءَ مِنْهُ أَوْ كَانَتْ بِهِ قَرْحَةٌ أَوْ جَرْحٌ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِإِصْبَعِهِ هَكَذَا وَوَضَعَ سُفْيَانُ سَبَّابَتَهُ بِالأَرْضِ ثُمَّ رَفَعَهَا " بِاسْمِ اللَّهِ تُرْبَةُ أَرْضِنَا بِرِيقَةِ بَعْضِنَا لِيُشْفَى بِهِ سَقِيمُنَا بِإِذْنِ رَبِّنَا " . قَالَ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ " يُشْفَى " . وَقَالَ زُهَيْرٌ " لِيُشْفَى سَقِيمُنَا " .
Bize Ebû Bekir b. Ebû Şeybe, Züheyr b. Harb ve İbn Ebû Ömer anlattılar —lafız İbn Ebû Ömer’indir—. Dediler ki: Bize Süfyân, Abdürabbih b. Saîd’den; o Amre’den; o da Âişe’den [naklettiğine göre]; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, bir insanın herhangi bir yerinde bir rahatsızlık [şey’en minhü] olduğunda veya bir çıban [qarhatün] yahut bir yarası [cerhun] bulunduğunda, parmağıyla şöyle derdi —[hadisin râvisi] Süfyân işaret parmağını yere koydu ve sonra kaldırdı—: “Allah’ın adıyla, yerimizin toprağı ve birimizin tükürüğü ile rabbimizin izniyle hastamız şifa bulsun [li-yüşfâ bihî saqīmünâ].” Ebû Bekir rivayetinde “[şifa] bulunur [yüşfâ]”, Züheyr rivayetinde ise “hastamız şifa bulsun [li-yüşfâ saqīmünâ]” [şeklinde] zikretti.