2225_4. Hadis
وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَكَمِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عُمَرَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ، يُحَدِّثُ عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " إِنْ يَكُنْ مِنَ الشُّؤْمِ شَىْءٌ حَقٌّ فَفِي الْفَرَسِ وَالْمَرْأَةِ وَالدَّارِ " .
Bize Ahmed b. Abdullah b. el-Hakem anlattı; bize Muhammed b. Ca’fer anlattı; bize Şu’be, Ömer b. Muhammed b. Zeyd’den anlattı; o babasının İbn Ömer’den, onun da Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’den [naklettiği şu hadisi] anlatırken işitmiş: “Şayet uğursuzluk [eş-şû’m] diye gerçek bir şey olsaydı, o atta, kadında ve evde olurdu.”