471_2. Hadis
وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ غَلَبَ عَلَى الْكُوفَةِ رَجُلٌ - قَدْ سَمَّاهُ - زَمَنَ ابْنِ الأَشْعَثِ فَأَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَكَانَ يُصَلِّي فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ قَدْرَ مَا أَقُولُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ الْحَكَمُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى فَقَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَسُجُودُهُ وَمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ شُعْبَةُ فَذَكَرْتُهُ لِعَمْرِو بْنِ مُرَّةَ فَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى فَلَمْ تَكُنْ صَلاَتُهُ هَكَذَا .
Ubeydullah b. Muâz el-Anberî bize tahdis etti; babam bize tahdis etti; Şu‘be bize tahdis etti; [o da] Hakem’den; dedi ki: İbnü’l-Eş’as zamanında bir adam Kûfe’ye hakim oldu ve Ebû Ubeyde b. Abdullah’a insanlara namaz kıldırmasını emretti. (Ebû Ubeyde) namaz kıldırıyordu; başını rükûdan kaldırdığı zaman şu duayı okuyacak kadar ayakta dururdu: “Allahumme Rabbena leke’l-hamd mil’e’s-semâvâti ve mil’e’l-ardı ve mil’e mâ şi’te min şey’in ba’dü ehle’s-senâi ve’l-mecd lâ mânia limâ a’tayte velâ mu’tiye limâ mena’te velâ yenfeu ze’l-ceddi minke’l-ceddü.” Hakem dedi ki: Bunu Abdurrahman b. Ebî Leylâ’ya zikrettim. Şöyle dedi: Berâ b. Âzib’i şöyle derken işittim: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in namazı, rükûu, rükûdan başını kaldırdığı andaki duruşu, secdesi ve iki secde arasındaki oturuşu birbirine yakın sürelerde denk idi.” Şu‘be dedi ki: Bunu Amr b. Mürre’ye zikrettim. O: “Ben İbn Ebî Leylâ’yı gördüm; onun namazı böyle değildi” dedi.