512_6. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَنَامُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرِجْلاَىَ فِي قِبْلَتِهِ فَإِذَا سَجَدَ غَمَزَنِي فَقَبَضْتُ رِجْلَىَّ وَإِذَا قَامَ بَسَطْتُهُمَا - قَالَتْ - وَالْبُيُوتُ يَوْمَئِذٍ لَيْسَ فِيهَا مَصَابِيحُ .
Yahya b. Yahya bize anlattı [ve] dedi ki: Malik'e, Ebu'n-Nadr'dan; [o] Ebu Seleme b. Abdurrahman'dan; [o da] Aişe'den [naklederek] okudum ki: [Aişe] şöyle dedi: “Ben Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in önünde uyurdum, ayaklarım [onun] kıblesinde (secde edeceği yerde) olurdu. Secde ettiği zaman beni dürterdi, ben de ayaklarımı toplardım. Ayağa kalktığı zaman [yine] onları uzatırdım.” Ve dedi ki: “O günlerde evlerde kandil yoktu.”