2356_3. Hadis
وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ رَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أَمْرٍ فَتَنَزَّهَ عَنْهُ نَاسٌ مِنَ النَّاسِ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ حَتَّى بَانَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ " مَا بَالُ أَقْوَامٍ يَرْغَبُونَ عَمَّا رُخِّصَ لِي فِيهِ فَوَاللَّهِ لأَنَا أَعْلَمُهُمْ بِاللَّهِ وَأَشَدُّهُمْ لَهُ خَشْيَةً " .
Bize Ebû Küreyb anlattı; bize Ebû Muâviye, el-A’meş’ten; o Müslim’den; o Mesrûk’tan; o da Âişe’den [nakletti]. (Aişe) şöyle demiştir: ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir iş hususunda ruhsat tanıdı. (Fakat) insanlardan bazıları ondan (yeterli sevap getirmeyeceği düşüncesiyle) uzak durup kaçındılar. Bu durum Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’e ulaşınca, öfkesi yüzünden belli olacak derecede kızdı ve sonra şöyle buyurdu: «Bana ruhsat verilen bir şeyi (takva adına yeterli bulmayıp) istemeyen o topluluklara ne oluyor? Allah’a yemin ederim ki ben, Allah’ı onlardan çok daha iyi bilirim ve O’ndan en çok korkanlarıyım!»’