2402_1. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ، بْنُ خَالِدٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْعَاصِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعُثْمَانَ حَدَّثَاهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ اسْتَأْذَنَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ لاَبِسٌ مِرْطَ عَائِشَةَ فَأَذِنَ لأَبِي بَكْرٍ وَهُوَ كَذَلِكَ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ فَأَذِنَ لَهُ وَهُوَ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ . قَالَ عُثْمَانُ ثُمَّ اسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَجَلَسَ وَقَالَ لِعَائِشَةَ " اجْمَعِي عَلَيْكِ ثِيَابَكِ " . فَقَضَيْتُ إِلَيْهِ حَاجَتِي ثُمَّ انْصَرَفْتُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لِي لَمْ أَرَكَ فَزِعْتَ لأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا كَمَا فَزِعْتَ لِعُثْمَانَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ عُثْمَانَ رَجُلٌ حَيِيٌّ وَإِنِّي خَشِيتُ إِنْ أَذِنْتُ لَهُ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ أَنْ لاَ يَبْلُغَ إِلَىَّ فِي حَاجَتِهِ " .
Bize Abdülmelik b. Şuayb b. el-Leys b. Sa’d anlattı; bana babam anlattı; dedemden; bana Ukayl b. Hâlid anlattı; İbn Şihâb’tan; Yahyâ b. Saîd b. el-Âs’tan; Saîd b. el-Âs’ın ona haber verdiğine göre; Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in zevcesi Âişe ile Osman ona şöyle anlatmışlardır: Ebû Bekir, Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in yanına girmek için izin istedi. Resulullah o sırada yatağına uzanmış, üzerinde Âişe’nin mırtı [dış örtüsü] vardı. Resulullah o haldeyken Ebû Bekir’e izin verdi; Ebû Bekir ihtiyacını arz edip gitti. Sonra Ömer izin istedi; o haldeyken ona da izin verdi; Ömer de ihtiyacını arz edip gitti. Osman der ki: “Sonra ben izin istedim; [bunun üzerine] Resulullah doğrulup oturdu ve Âişe’ye: ‘Üstünü başını topla.’ buyurdu. Ben de ihtiyacımı arz edip çıktım.” Âişe: “Ey Allah’ın Resulü! Ebû Bekir ve Ömer radıyallahu anhümâ için toparlanmadığın halde neden Osman için toparlandın?” diye sordu. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Şüphesiz Osman çok hayâ sahibi bir kimsedir. Eğer o haldeyken ona izin verseydim, [hayâsından dolayı] ihtiyacını bana [tam olarak] arz edemeyeceğinden çekindim.” buyurdu.