2408_1. Hadis
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَشُجَاعُ بْنُ مَخْلَدٍ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُلَيَّةَ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنِي أَبُو حَيَّانَ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ حَيَّانَ، قَالَ انْطَلَقْتُ أَنَا وَحُصَيْنُ، بْنُ سَبْرَةَ وَعُمَرُ بْنُ مُسْلِمٍ إِلَى زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ فَلَمَّا جَلَسْنَا إِلَيْهِ قَالَ لَهُ حُصَيْنٌ لَقَدْ لَقِيتَ يَا زَيْدُ خَيْرًا كَثِيرًا رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَمِعْتَ حَدِيثَهُ وَغَزَوْتَ مَعَهُ وَصَلَّيْتَ خَلْفَهُ لَقَدْ لَقِيتَ يَا زَيْدُ خَيْرًا كَثِيرًا حَدِّثْنَا يَا زَيْدُ مَا سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - يَا ابْنَ أَخِي وَاللَّهِ لَقَدْ كَبِرَتْ سِنِّي وَقَدُمَ عَهْدِي وَنَسِيتُ بَعْضَ الَّذِي كُنْتُ أَعِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا حَدَّثْتُكُمْ فَاقْبَلُوا وَمَا لاَ فَلاَ تُكَلِّفُونِيهِ . ثُمَّ قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا فِينَا خَطِيبًا بِمَاءٍ يُدْعَى خُمًّا بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَوَعَظَ وَذَكَّرَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ أَلاَ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ يُوشِكُ أَنْ يَأْتِيَ رَسُولُ رَبِّي فَأُجِيبَ وَأَنَا تَارِكٌ فِيكُمْ ثَقَلَيْنِ أَوَّلُهُمَا كِتَابُ اللَّهِ فِيهِ الْهُدَى وَالنُّورُ فَخُذُوا بِكِتَابِ اللَّهِ وَاسْتَمْسِكُوا بِهِ " . فَحَثَّ عَلَى كِتَابِ اللَّهِ وَرَغَّبَ فِيهِ ثُمَّ قَالَ " وَأَهْلُ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي " . فَقَالَ لَهُ حُصَيْنٌ وَمَنْ أَهْلُ بَيْتِهِ يَا زَيْدُ أَلَيْسَ نِسَاؤُهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ قَالَ نِسَاؤُهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَلَكِنْ أَهْلُ بَيْتِهِ مَنْ حُرِمَ الصَّدَقَةَ بَعْدَهُ . قَالَ وَمَنْ هُمْ قَالَ هُمْ آلُ عَلِيٍّ وَآلُ عَقِيلٍ وَآلُ جَعْفَرٍ وَآلُ عَبَّاسٍ . قَالَ كُلُّ هَؤُلاَءِ حُرِمَ الصَّدَقَةَ قَالَ نَعَمْ .
Bana Züheyr b. Harb ve Şücâ' b. Mahled anlattılar; her ikisi de İbn Ulayya’dan rivayet ettiler. Züheyr: “Bize İsmâil b. İbrahim anlattı.” dedi. Bana Ebû Hayyân anlattı; bana Yezîd b. Hayyân anlattı; dedi ki: Ben, Husayn b. Sebre ve Ömer b. Müslim ile birlikte Zeyd b. Erkam’ın yanına gittik. Yanına oturduğumuzda Husayn ona: “Ey Zeyd! Sen gerçekten çok büyük hayırlara erdin; Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’i gördün, sözlerini işittin, onunla gazvelere katıldın ve arkasında namaz kıldın. Gerçekten çok büyük hayırlara erdin ey Zeyd! Bize Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den işittiklerini anlat.” dedi. Zeyd şöyle cevap verdi: “Ey kardeşimin oğlu! Vallahi yaşım ilerledi, o günler üzerinden çok zaman geçti ve Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den ezberlediklerimin bir kısmını unuttum. Bu sebeple size anlattıklarımı kabul edin; anlatmadıklarım hususunda ise beni zorlamayın.” Sonra devam etti: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir gün Mekke ile Medine arasında Hum denilen bir suyun başında bize hitap etmek üzere ayağa kalktı. Allah’a hamd ve sena etti, vaaz ve nasihatte bulundu. Sonra şöyle buyurdu: ‘Bundan sonra; ey insanlar! Şunu bilin ki ben ancak bir insanım; Rabbimin elçisinin gelmesi ve benim ona icabet etmem yakındır. Ben size iki ağır emanet bırakıyorum. Bunların birincisi Allah’ın Kitabı’dır; onda hidayet ve nur vardır. Öyleyse Allah’ın Kitabı’na sarılın ve ona sımsıkı tutunun!’ Böylece Allah’ın Kitabı’na teşvik etti ve ona rağbeti artırdı. Sonra: ‘Diğeri de Ehl-i Beytimdir. Ehl-i Beytim hakkında size Allah’ı hatırlatırım! Ehl-i Beytim hakkında size Allah’ı hatırlatırım! Ehl-i Beytim hakkında size Allah’ı hatırlatırım!’ buyurdu.” Husayn: “Ey Zeyd! Onun Ehl-i Beyti kimlerdir? Hanımları da Ehl-i Beytinden değil midir?” diye sordu. Zeyd: “Hanımları da ev halkındandır; lakin [hadisteki] Ehl-i Beyti, kendisinden sonra sadaka almaları haram kılınan kimselerdir.” dedi. Husayn: “Onlar kimlerdir?” diye sorunca; Zeyd: “Onlar Ali’nin ailesi, Akîl’in ailesi, Ca’fer’in ailesi ve Abbas’ın ailesidir.” dedi. Husayn: “Bunların hepsine sadaka haram mıdır?” dedi. Zeyd: “Evet.” cevabını verdi.