2449_3. Hadis
حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ الدُّؤَلِيُّ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، حَدَّثَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ حَدَّثَهُ أَنَّهُمْ، حِينَ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ مِنْ عِنْدِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ مَقْتَلَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ رضى الله عنهما لَقِيَهُ الْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ فَقَالَ لَهُ هَلْ لَكَ إِلَىَّ مِنْ حَاجَةٍ تَأْمُرُنِي بِهَا قَالَ فَقُلْتُ لَهُ لاَ . قَالَ لَهُ هَلْ أَنْتَ مُعْطِيَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ يَغْلِبَكَ الْقَوْمُ عَلَيْهِ وَايْمُ اللَّهِ لَئِنْ أَعْطَيْتَنِيهِ لاَ يُخْلَصُ إِلَيْهِ أَبَدًا حَتَّى تَبْلُغَ نَفْسِي إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ خَطَبَ بِنْتَ أَبِي جَهْلٍ عَلَى فَاطِمَةَ فَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَخْطُبُ النَّاسَ فِي ذَلِكَ عَلَى مِنْبَرِهِ هَذَا وَأَنَا يَوْمَئِذٍ مُحْتَلِمٌ فَقَالَ " إِنَّ فَاطِمَةَ مِنِّي وَإِنِّي أَتَخَوَّفُ أَنْ تُفْتَنَ فِي دِينِهَا " . قَالَ ثُمَّ ذَكَرَ صِهْرًا لَهُ مِنْ بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ فَأَثْنَى عَلَيْهِ فِي مُصَاهَرَتِهِ إِيَّاهُ فَأَحْسَنَ قَالَ " حَدَّثَنِي فَصَدَقَنِي وَوَعَدَنِي فَأَوْفَى لِي وَإِنِّي لَسْتُ أُحَرِّمُ حَلاَلاً وَلاَ أُحِلُّ حَرَامًا وَلَكِنْ وَاللَّهِ لاَ تَجْتَمِعُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ وَبِنْتُ عَدُوِّ اللَّهِ مَكَانًا وَاحِدًا أَبَدًا " .
Bana Ahmed b. Hanbel anlattı; bize Ya'kûb b. İbrâhîm haber verdi; bize babam, el-Velîd b. Kesîr'den [naklen] anlattı; bana Muhammed b. Amr b. Halhale ed-Düelî anlattı ki, İbn Şihâb ona Ali b. el-Hüseyn'in kendisine şunu anlattığını söylemiş: Onlar Hüseyn b. Ali radıyallâhu anhümâ'nın şehid edilmesinden sonra Yezîd b. Muâviye'nin yanından Medine'ye geldiklerinde, el-Misver b. Mahreme onu (Ali b. el-Hüseyn'i) karşıladı ve ona: “Bana emredeceğin bir ihtiyacın var mı?” dedi. [Ali b. el-Hüseyn] dedi ki: Ona “Hayır” dedim. [el-Misver] ona: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kılıcını bana verir misin? Çünkü bu topluluğun onu senden zorla almasından korkuyorum. Allah'a yemin ederim ki, eğer onu bana verirsen, canım çıkmadıkça ona asla ulaşılamaz. Ali b. Ebî Tâlib, Fâtıma'nın üzerine Ebû Cehil'in kızına talip olmuştu. Ben de o gün ergenlik çağındayken Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i bu minberinin üzerinde bu konuda insanlara hitap ederken işittim. Şöyle buyurdu: ‘Fâtıma bendendir. Ben onun dininde fitneye düşürülmesinden korkarım.’ Sonra Abdüşems oğullarından olan bir damadını zikretti; onun kendisine damatlığını övdü ve güzel şeyler söyledi. [Şöyle] buyurdu: ‘Bana söz söyledi, doğru söyledi; bana vaatte bulundu, sözünü yerine getirdi. Ben bir helali haram, bir haramı da helal kılmıyorum. Fakat vallahi Allah Resulünün kızı ile Allah düşmanının kızı asla bir yerde bir araya gelmez.’” dedi.