2605_2. Hadis
حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شِهَابٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . مِثْلَهُ غَيْرَ أَنَّفِي حَدِيثِ صَالِحٍ وَقَالَتْ وَلَمْ أَسْمَعْهُ يُرَخِّصُ فِي شَىْءٍ مِمَّا يَقُولُ النَّاسُ إِلاَّ فِي ثَلاَثٍ . بِمِثْلِ مَا جَعَلَهُ يُونُسُ مِنْ قَوْلِ ابْنِ شِهَابٍ .
Bize Amr en-Nâkid anlattı; dedi ki: Bize Yakup b. İbrahim b. Sa’d anlattı; dedi ki: Babam anlattı; Salih’ten; dedi ki: Bize Muhammed b. Müslim b. Ubeydullah b. Abdullah b. Şihab anlattı; bu isnadla [önceki hadisin] benzerini [nakletti]. Ancak Salih’in hadisinde [Ümmü Gülsüm] şöyle dedi: “Onun, insanların söyledikleri şeylerden hiçbirinde ruhsat verdiğini işitmedim; şu üçü hariç.” Yunus’un, bunu İbn Şihab’ın sözünden kılması gibi [zikretti].