1017_5. Hadis
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُوسَى، بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ وَأَبِي الضُّحَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هِلاَلٍ الْعَبْسِيِّ، عَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ، اللَّهِ قَالَ جَاءَ نَاسٌ مِنَ الأَعْرَابِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمُ الصُّوفُ فَرَأَى سُوءَ حَالِهِمْ قَدْ أَصَابَتْهُمْ حَاجَةٌ فَحَثَّ النَّاسَ عَلَى الصَّدَقَةِ فَأَبْطَئُوا عَنْهُ حَتَّى رُئِيَ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ - قَالَ - ثُمَّ إِنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ جَاءَ بِصُرَّةٍ مِنْ وَرِقٍ ثُمَّ جَاءَ آخَرُ ثُمَّ تَتَابَعُوا حَتَّى عُرِفَ السُّرُورُ فِي وَجْهِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ سَنَّ فِي الإِسْلاَمِ سُنَّةً حَسَنَةً فَعُمِلَ بِهَا بَعْدَهُ كُتِبَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ عَمِلَ بِهَا وَلاَ يَنْقُصُ مِنْ أُجُورِهِمْ شَىْءٌ وَمَنْ سَنَّ فِي الإِسْلاَمِ سُنَّةً سَيِّئَةً فَعُمِلَ بِهَا بَعْدَهُ كُتِبَ عَلَيْهِ مِثْلُ وِزْرِ مَنْ عَمِلَ بِهَا وَلاَ يَنْقُصُ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَىْءٌ " .
Bana Züheyr b. Harb anlattı; dedi ki: Bize Cerir b. Abdülhamid anlattı; A’meş’ten; Musa b. Abdullah b. Yezid ve Ebu’d-Duhâ’dan; Abdurrahman b. Hilal el-Absî’den; Cerir b. Abdullah’tan; dedi ki: Bedevilerden birtakım insanlar, üzerlerinde yün [elbiseler] olduğu halde Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e geldiler. [Resulullah] onların ihtiyaç içinde olduklarını ve kötü hallerini görünce, insanları sadaka vermeye teşvik etti. Ancak insanlar [sadaka vermede] ağır davrandılar; öyle ki bu [durumdan duyduğu hoşnutsuzluk] yüzünde görüldü. [Cerir] dedi ki: Sonra Ensar’dan bir adam, içinde gümüş [paralar] olan bir kese getirdi. Sonra bir başkası geldi, derken [başkaları da] birbirini takip etti; nihayet yüzünde sevinç [belirtileri] görüldü. Bunun üzerine Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim İslam’da güzel bir çığır (sünnet-i hasene) açarsa ve kendisinden sonra onunla amel edilirse, o ameli işleyenlerin ecri kadar [bir ecir] ona da yazılır; üstelik onların ecirlerinden hiçbir şey eksilmez. Kim de İslam’da kötü bir çığır (sünnet-i seyyie) açarsa ve kendisinden sonra onunla amel edilirse, o ameli işleyenlerin günahı (vizr) kadar [bir günah] ona da yazılır; üstelik onların günahlarından hiçbir şey eksilmez.”