710_4. Hadis
وَحَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . بِمِثْلِهِ . قَالَ حَمَّادٌ ثُمَّ لَقِيتُ عَمْرًا فَحَدَّثَنِي بِهِ وَلَمْ يَرْفَعْهُ .
Bize Hasan el-Hulvânî anlattı; bize Yezîd b. Hârûn anlattı; bize Hammâd b. Zeyd, Eyyûb’dan; o Amr b. Dînâr’dan; o Atâ’ b. Yesâr’dan; o da Ebû Hüreyre’den; o da Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’den [naklederek] bunun bir benzerini haber verdi. Hammâd: “Sonra Amr ile karşılaştım; o bana bunu [mevkuf olarak] anlattı ama merfu kılmadı (Resulullah’a nispet etmedi)” dedi.