892_6. Hadis
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَ حَبَشٌ يَزْفِنُونَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي الْمَسْجِدِ فَدَعَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعْتُ رَأْسِي عَلَى مَنْكِبِهِ فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى لَعِبِهِمْ حَتَّى كُنْتُ أَنَا الَّتِي أَنْصَرِفُ عَنِ النَّظَرِ إِلَيْهِمْ
Bize Zuheyr b. Harb anlattı; bize Cerîr anlattı; Hişâm’dan; babasından; Âişe’den; [şöyle demiştir]: “Bir bayram günü Habeşliler mescidde oynarken geldiler. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem beni çağırdı. Başımı onun omuzuna koydum ve bakmaktan vazgeçen ben oluncaya kadar oyunlarını izlemeye başladım.”