263. Hadis
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَمْرٍو، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْمَلِكِ - عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُعَاذَةَ الْعَدَوِيَّةِ، عَنْ عَائِشَةَ، بِهَذَا الْحَدِيثِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَ فِيهِ فَنُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّوْمِ وَلاَ نُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّلاَةِ .
Bize el-Hasen b. Amr anlattı; bize Süfyân —yani İbn Abdülmelik— haber verdi; İbnü’l-Mübârek’ten; Ma’mer’den; Eyyûb’dan; Muâze el-Adviyye’den; Âişe’den; o da aynı hadisi [konuyu] nakletmiştir. Ebû Dâvûd dedi ki: [Râvî rivayetinde] şu ziyadeyi de ekledi: “Bize [âdet günlerinde tutamadığımız] orucu kaza etmemiz emredilir, namazı kaza etmemiz ise emredilmezdi.”