285. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَقِيلٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمِصْرِيَّانِ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَعَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ، خَتَنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ فَاسْتَفْتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذِهِ لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ وَلَكِنْ هَذَا عِرْقٌ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ زَادَ الأَوْزَاعِيُّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ وَعَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتِ اسْتُحِيضَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِنْتُ جَحْشٍ - وَهِيَ تَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ - سَبْعَ سِنِينَ فَأَمَرَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا أَقْبَلَتِ الْحَيْضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَلَمْ يَذْكُرْ هَذَا الْكَلاَمَ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِ الزُّهْرِيِّ غَيْرَ الأَوْزَاعِيِّ وَرَوَاهُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ وَاللَّيْثُ وَيُونُسُ وَابْنُ أَبِي ذِئْبٍ وَمَعْمَرٌ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ كَثِيرٍ وَابْنُ إِسْحَاقَ وَسُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ وَلَمْ يَذْكُرُوا هَذَا الْكَلاَمَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَإِنَّمَا هَذَا لَفْظُ حَدِيثِ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَ ابْنُ عُيَيْنَةَ فِيهِ أَيْضًا أَمَرَهَا أَنْ تَدَعَ الصَّلاَةَ أَيَّامَ أَقْرَائِهَا . وَهُوَ وَهَمٌ مِنَ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَحَدِيثُ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو عَنِ الزُّهْرِيِّ فِيهِ شَىْءٌ يَقْرُبُ مِنَ الَّذِي زَادَ الأَوْزَاعِيُّ فِي حَدِيثِهِ .
Bize İbn Ebî Akîl ve Muhammed b. Seleme el-Mısriyyân anlattılar; “Bize İbn Vehb anlattı” dediler; Amr b. el-Hâris’ten; İbn Şihâb’dan; Urve b. ez-Zübeyr ve Amre’den; Âişe -radıyallâhu anhâ-’dan nakledildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in baldızı olan ve Abdurrahman b. Avf’ın nikahı altında bulunan Ümmi Habîbe bint Cahş, yedi yıl boyunca istihâze oldu. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den fetva sordu; o da şöyle buyurdu: “Bu [gelen kan] adet (hayza) değildir; sadece bir damar [çatlaması]dır (irk). Öyleyse gusül abdesti al ve namazını kıl.” Ebû Dâvûd dedi ki: el-Evzâî bu hadiste ez-Zührî — Urve ve Amre — Âişe zinciriyle şu lafızla bir ziyade rivayet etmiştir: Ümmi Habîbe bint Cahş yedi sene boyunca istihâze oldu; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem de ona: “Adet vaktin (hayza) geldiğinde namazı bırak; adet süren bittiğinde ise guslet ve namazını kıl” buyurdu. Ebû Dâvûd der ki: Zührî’nin talebelerinden el-Evzâî hariç hiç kimse bu [son] ifadeyi zikretmemiştir. Zührî’den nakleden Amr b. el-Hâris, el-Leys, Yûnus, İbn Ebî Zi’b, Ma’mer, İbrâhim b. Sa’d, Süleymân b. Kesîr, İbn İshâk ve Süfyân b. Uyeyne gibi râvîler bu ifadeyi rivayetlerinde geçirmemişlerdir. Aslında bu, Hişâm b. Urve’nin babası kanalıyla Âişe’den naklettiği hadisin lafzıdır. Ebû Dâvûd dedi ki: İbn Uyeyne de bu hadiste; “Peygamber ona adet günlerinde (eyyâme akrâihâ) namazı bırakmasını emretti” ziyadesini aktarmıştır; ancak bu İbn Uyeyne’nin bir vehmidir (vehem). Muhammed b. Amr’ın ez-Zührî’den naklettiği hadiste ise el-Evzâî’nin ziyadesine yakın bir ifade bulunmaktadır.