2202. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، وَسُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، - وَكَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ - قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍفَسَاقَ قِصَّتَهُ فِي تَبُوكَ قَالَ حَتَّى إِذَا مَضَتْ أَرْبَعُونَ مِنَ الْخَمْسِينَ إِذَا رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْتِي فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُكَ أَنْ تَعْتَزِلَ امْرَأَتَكَ . قَالَ فَقُلْتُ أُطَلِّقُهَا أَمْ مَاذَا أَفْعَلُ قَالَ لاَ بَلِ اعْتَزِلْهَا فَلاَ تَقْرَبَنَّهَا . فَقُلْتُ لاِمْرَأَتِي الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَكُونِي عِنْدَهُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِي هَذَا الأَمْرِ .
Bize Ahmed b. Amr b. es-Serh ve Süleyman b. Dâvud anlattılar; bize İbn Vehb haber verdi; Yûnus bana; İbn Şihâb’dan; Abdurrahman b. Abdullah b. Ka'b b. Mâlik’ten; —ki Abdullah, gözleri kör olduğunda babasına rehberlik eden oğullarından biriydi—; Ka'b b. Mâlik’i sevk ettiği Tebük kıssasında [şöyle buyururken] işitmiştir: “[Tövbe beklediğimiz] elli günden kırkı geçince, Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in elçisi çıkageldi ve: ‘Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem sana, karından ayrı durmanı (en ta'tezile) emrediyor,’ dedi. Ben de: ‘Onu boşayayım mı (utalliquhâ) yoksa başka ne yapayım?’ dedim. ‘Hayır, bilakis ondan uzak dur ve ona yaklaşma,’ dedi. Bunun üzerine karıma: ‘Haydi ailenin yanına git (ilhaqî bi-ehlik) ve Allah bu meselede hükmünü verene dek onların yanında kal!’ dedim.”