2296. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ بُرْقَانَ، حَدَّثَنَا مَيْمُونُ بْنُ مِهْرَانَ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَدُفِعْتُ إِلَى سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ فَقُلْتُ فَاطِمَةُ بِنْتُ قَيْسٍ طُلِّقَتْ فَخَرَجَتْ مِنْ بَيْتِهَا فَقَالَ سَعِيدٌ تِلْكَ امْرَأَةٌ فَتَنَتِ النَّاسَ إِنَّهَا كَانَتْ لَسِنَةً فَوُضِعَتْ عَلَى يَدَىِ ابْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ الأَعْمَى .
Bize Ahmed b. Yûnus anlattı; bize Züheyr anlattı; bize Ca’fer b. Burkân anlattı; bize Meymûn b. Mihrân anlattı; şöyle demiştir: “Medine’ye geldim ve Saîd b. el-Müseyyeb’in yanına gittim. Ona: ‘Fâtıma bint Kays boşandı ve evinden çıktı.’ dedim. Saîd şöyle cevap verdi: ‘O, insanları fitneye düşüren bir kadındır. Şüphesiz o, keskin dilli biriydi; bu yüzden ama olan İbn Ümmi Mektûm’un yanına gönderildi.’”