2311. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ جَاءَتْ مُسَيْكَةُ لِبَعْضِ الأَنْصَارِ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدِي يُكْرِهُنِي عَلَى الْبِغَاءِ فَنَزَلَ فِي ذَلِكَ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ } .
Bize Ahmed b. İbrâhim anlattı; Haccâc’dan; İbn Cüreyc’den; bana Ebû’z-Zübeyr haber verdi; Câbir b. Abdillâh’ı [şöyle] derken duymuştur: “Ensâr’dan birine ait olan Müseyke adlı cariye gelip: ‘Efendim beni fuhşa zorluyor.’ dedi. Bunun üzerine şu ayet nazil oldu: { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ } ‘...Cariyelerinizi fuhşa zorlamayın...’”