2580. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ بَشِيرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، بِإِسْنَادِ عَبَّادٍ وَمَعْنَاهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ مَعْمَرٌ وَشُعَيْبٌ وَعَقِيلٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ رِجَالٍ، مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهَذَا أَصَحُّ عِنْدَنَا .
Mahmûd b. Hâlid bize anlattı; bize el-Velîd b. Müslim anlattı; Saîd b. Beşîr'den; Zührî'den; Abbâd'ın [önceki hadisteki] isnadı ve manasıyla [nakledilmiştir]. Ebû Dâvûd dedi ki: Ma'mer, Şuayb ve Akîl bu hadisi Zührî'den, o da ilim ehlinden (isimsiz) bazı kişiler vasıtasıyla rivayet ettiler. Bizim yanımızda (tercih edilen) en sahih olanı budur.