2655. Hadis
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو عِمْرَانَ الْجَوْنِيُّ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيِّ، عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ النُّعْمَانَ، - يَعْنِي ابْنَ مُقَرِّنٍ - قَالَ شَهِدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَمْ يُقَاتِلْ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ أَخَّرَ الْقِتَالَ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ وَتَهُبَّ الرِّيَاحُ وَيَنْزِلَ النَّصْرُ .
Mûsâ b. İsmâil bize anlattı; bize Hammâd anlattı; bize Ebû İmrân el-Cevnî, Alkam b. Abdullah el-Müzenî'den haber verdi; o da Ma'kıl b. Yesâr'dan [naklederek] bildirdi ki; en-Nu'mân b. Mukarrin şöyle demiştir: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte bulundum; (kendisi) günün başında savaşa başlamadığı takdirde, savaşı güneşin (zevâle erip batıya) meylettiği, rüzgârların estiği ve (Allah'ın) yardımının indiği vakte kadar ertelerdi.