2869. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، { إِنْ تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ } فَكَانَتِ الْوَصِيَّةُ كَذَلِكَ حَتَّى نَسَخَتْهَا آيَةُ الْمِيرَاثِ .
Ahmed b. Muhammed el-Mervezî bize anlattı; Alî b. Hüseyin b. Vâkid bana anlattı; babasından; Yezîd en-Nahvî’den; İkrime’den; o da İbn Abbâs’tan -naklettiğine göre- o: (Sizden birine ölüm geldiğinde) “Eğer bir hayır (mal) bırakacaksa anaya, babaya ve yakınlara vasiyet (yapması farz kılındı)” (Bakara 2/180) ayeti hakkında şöyle demiştir: “Vasiyet (hükmü), miras ayeti onu neshedene (yürürlükten kaldırana) kadar bu şekildeydi.”