1071. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ الْبَجَلِيُّ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ صَلَّى بِنَا ابْنُ الزُّبَيْرِ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ أَوَّلَ النَّهَارِ ثُمَّ رُحْنَا إِلَى الْجُمُعَةِ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْنَا فَصَلَّيْنَا وُحْدَانًا وَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ بِالطَّائِفِ فَلَمَّا قَدِمَ ذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ أَصَابَ السُّنَّةَ .
Bize Muhammed b. Tarîf el-Becelî anlattı; bize Esbât anlattı; el-A‘meş'ten; Atâ b. Ebî Rabâh'tan; dedi ki: “İbnü’z-Zübeyr, cuma gününe denk gelen bir bayram günü sabah vaktinde bize [bayram] namazını kıldırdı. Sonra cuma namazı için [mescide] gittik ancak [İbnü’z-Zübeyr] yanımıza çıkmadı. Biz de [cumayı değil de öğleyi] tek başımıza kıldık. O sırada İbn Abbâs Taif’teydi. [Medine’ye] gelince bu durumu ona anlattık. O da: ‘Sünnete isabet etmiş (doğru olanı yapmış)’ dedi.”