660. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - حَدَّثَنَا غَالِبٌ الْقَطَّانُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَحَدُنَا أَنْ يُمَكِّنَ وَجْهَهُ مِنَ الأَرْضِ بَسَطَ ثَوْبَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ .
Bize Ahmed b. Hanbel anlattı; bize Bişr (yani İbnü’l-Mufaddal) anlattı; bize Gâlib el-Kattân anlattı; Bekr b. Abdullah’tan; Enes b. Mâlik’ten [nakledildiğine göre] o şöyle demiştir: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile beraber şiddetli sıcakta namaz kılardık. Birimiz yüzünü [sıcağın şiddetinden] yere koymaya [secde etmeye] güç yetiremezse, elbisesini yayar ve onun üzerine secde ederdi.