717. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَدَاوُدُ بْنُ مِخْرَاقٍ الْفِرْيَابِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ بِإِسْنَادِهِ قَالَ فَجَاءَتْ جَارِيَتَانِ مِنْ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ اقْتَتَلَتَا فَأَخَذَهُمَا - قَالَ عُثْمَانُ فَفَرَّعَ بَيْنَهُمَا وَقَالَ دَاوُدُ - فَنَزَعَ إِحْدَاهُمَا مِنَ الأُخْرَى فَمَا بَالَى ذَلِكَ .
Bize Osmân b. Ebî Şeybe ve Dâvûd b. Mihrâk el-Firyâbî anlattılar; dediler ki: Bize Cerîr anlattı; Mansûr’dan; bu aynı isnad ve metinle naklederek şöyle dedi: “Abdülmuttalib oğullarından iki kız çocuğu geldi, birbirleriyle çekişiyorlardı [iktetelatâ]. [Resûlullah] onları tuttu; [Osmân dedi ki]: ‘Onları birbirinden ayırdı [ferra’a beynehümâ]’; [Dâvûd ise]: ‘Birini diğerinden çekip çıkardı [nezea]’ dedi. [Resûlullah] buna aldırış etmedi.”